Sara Outeiral | O 10 de febreiro voltamos a saír ás rúas polas condicións nas que se atopa a nosa sanidade pública. Entre todas e non son poucas peticións, non podemos esquecer o sesgo de xénero na sanidade. O xénero e a clase son dous factores polos cales a túa calidade de vida pode mudar estrepitosamente.

Creo que artigos coma este deben servir para visualizar a realidade que sufrimos moitas mulleres do país e que non debemos sentir vergoña fronte o que padecemos, senón que, dar un paso adiante e impugnar os marcos establecidos no sistema actual. Fóra tabús!

Centrareime no meu caso persoal que é o que coñezo e padezo para facer un chamamento e intentar axudar a que desaparezan as moitas das carencias que sufrimos. Estou diagnosticada de Fibromialxia, unha enfermidade que afecta especialmente ás mulleres en proporcións que van dende 21 mulleres por cada home. Esta está recoñecida dende o ano 1992 pola Organización Mundial da Saúde, sendo clasificada dentro dos reumatismos co código M79.7 na Clasificación Internacional de Enfermidades (CIE-10).

Estímase que en España afecta ao 2,4% da poboación xeral maior de vinte anos, o que supón en números absolutos unhas 7000.000 persoas, a inmensa maioría mulleres de mediana idade. Entre o 10% e o 17% das persoas que sofren a enfermidade, presentan unha forma severa da mesma.

Ante a súa complexidade na definición e na diagnose, explícovos dunha forma o máis resumida posible que se trata dunha enfermidade que se caracteriza pola presencia da dor crónica xeralizada continua en músculos e articulacións que provoca hipersensibilidade ao tacto, ao roce coa pel, cansazo e trastornos do sono. Outros síntomas característicos son o entumecemento, dor de cabeza, espasmos musculares, rixidez articular, reglas dolorosas, dor de ventre, inchazón abdominal, estreñimento, diarrea, trastornos da memoria e da atención, problemas sexuais, sequedade nos ollos, disminución da visión e trastornos do estado de ánimo como a ansiedade e a depresión. Pode existir tamén unha especie de irritibilidade xeral aos ruídos, á luz, aos olores non habituais ou perfumes fortes, ao olor á comida e á presenza doutras personas.

É unha enfermidade de causa descoñecida, crónica e sen cura na menciña actual que ten efecto invalidante para o traballo e as tarefas cotiás, extremadamente negativos na esfera laboral, social, familiar e económica de quen a sofre.

Tendo en conta que non hai un tratamento específico para esta enfermidade e “as voltas” que das durante anos para ser diagnosticada e máis cando se trata dunha persoa moza, os meses de espera da sanidade pública pola falta de persoal e recortes ou a desesperación pola incomprensión por parte dos/ás sanitarios/as polo seu recoñecemento “recente” (26 anos) e a implicación do patriarcado neste tipo de enfermidades, complican a calidade da mellora e recuperación da doente.

O factor de clase é fundamental, a maioría dos tratamentos están externalizados coma a necesidade de ir a un fisioterapeuta, oxalá que semanalmente pero, mínimo unha vez ao mes; o pago das menciñas onde unha media de 20/40 euros mensualmente nelas non é viable para todas as casas. Sobre todo, o non cumplimento dun protocolo de actuación, precisamos un equipo multidisciplinar de diferentes especialistas para un bo tratamento e non agardar seis meses entre a cita do reumatólogo e do neurólogo por exemplo, que cada un/unha céntrase na súa rama e non no conxunto do que a fibromialxia supón e significa.

A privatización e recortes dos servizos sanitarios e as interminables listas de espera conseguen evidenciar máis quen pode permitirse unha sanidade máis efectiva. En conclusión, se precisas o teu tratamento en tempo e forma correctos só queda “tirar” de capital. O monstruo do capitalismo sempre ao acecho.

O factor social e invalidante é abrumador. Non somos tolas nin depresivas e a nosa dor é tanxible e verdadeira. Sufrimos o descoñecemento do noso entorno e non son poucas as ocasións nas que nos tachan de frouxas ou de vagas.

Con todo isto quero disgnificar que compre dar pasos co fin de visivilizar e esixir un mesmo trato ca o resto de doentes, ao tempo que reinvidicamos máis investigación e unha cobertura sanitaria á altura das nosas necesidades, un dereito, este, coma cidadadás nos corresponde. A esta incomprensión, incluso por parte de profesionais sanitarios/as, súmase a falta de apoio das institucións públicas, xa que hoxe en día enfrontámonos a moitas trabas burocráticas á hora de conseguir o recoñecemento dun grao de minusvalía, solicitar axudas a dependencia ou solicitar prestacións económicas derivadas dos distintos graos de incapacidade permanente.

Coma xa dixen as mulleres afrontamos unha dobre traba, pois debemos, ademais, sortear os obstáculos que o patriarcado nos impón.

Conseguir unha actitude positiva é fundamental con todos estos factores en contra. Lamentablemente, desvanécese rapidamente cando te despertas ao día seguinte, e todo o que podes facer é tratar de saír da cama sen que se te caian as lágrimas dada a impotencia da situación e sen vistas de mellora nun futuro.

Para rematar recalcar as nosas demandas: inversón en investigación, educación en xénero para os/as profesionais, educación nun método efectivo no trato desta doenza, a implantación de equipos multidisciplinares, acurtar os tempos de espera, aumentar a colaboración coas asociacións, aumentar as axudas psicolóxicas e psiquiátricas…

A sanidade pública non debería dividirse en ser cidadás de primeira ou de segunda, homes ou mulleres. A saúde non é un ben co que negociar.

A loita continúa compañeiras!

 

Versión en castelán:

No somos invisibles. La lucha en la fibromialgia